Xarici himayədarlarından asılılıqları ucbatından prezident və parlament seçkilərini bir-birindən ayırd edə bilməyən dağıdıcı ünsürlər yeni “Rüstəm İbrahimbəyov” ssenarisi ilə gündəmdə olmağa çalışırlar

Hər bir seçki prosesi zamanı   müxalif düşərgədə cərəyan edən proseslər bir reallığı ortaya qoyur ki, bu ünsürlərin birgə düşünmək, vahid mövqe nümayiş etdirmək bacarıqları sıfıra bərabərdir. Ən əsası xaricdən asılılıq onları elə çaş-baş qoyur ki, hansı seçki ərəfəsində olduqlarını unudurlar. Necə ki, gələn il keçiriləcək parlament seçkilərini prezident seçkiləri kimi qəbul edib gündəmdə  olmaq, ictimai diqqəti özlərinə yönəltmək üçün yeni “Rüstəm İbrahimbəyov” ssenarisi ətrafında baş sındırırlar. Burada əsas diqqət çəkən məqam  Rüstəm İbrahimbəyov obrazında kimin olması yox, dağıdıcıların canfəşanlığıdır. Bu ssenariyə əsasən “Rüstəm İbrahimbəyov” obrazında olacaq şəxs müxalifəti bir araya gətirəcək, guya onun vasitəsilə xaricdən Azərbaycan hakimiyyətinə təzyiqlər göstəriləcək. Gülünc, eyni zamanda, ikrah doğuran fikir deyilmi? Əvvəla, Azərbaycan müstəqil dövlətdir. Heç bir kənar qüvvə xalqın iradəsinə təsir göstərmək imkanında deyil. Müstəqil dövlət olaraq Azərbaycan böyüklüyündən-kiçikliyindən asılı olmayaraq bütün dövlətlərlə bərabərhüquqlu və qarşılıqlı hörmət prinsipləri əsasında əlaqələr qurur və inkişaf etdirir.

Düşərgə təmsilçilərinin də etiraf etdikləri kimi, parlament seçkilərində prezident seçkilərinə uyğun planların tətbiq edilməsi  real görünə bilməz. Parlament seçkilərində bir  namizəddən bəhs olunmur. Parlament seçkilərinə bir ildən artıq qalmasına baxmayaraq dağıdıcı ünsürlərin bu gündən əl-ayağa düşmələri  diqqətdən kənarda qalmır. Ən əsası nəzərə alaq ki, 2019-cu il də ölkəmizdə seçki ilidir.  Cari ilin dekabrında ölkəmizdə bələdiyyə seçkiləri keçiriləcək.

Sirr deyil ki, hər bir seçki dağıdıcı ünsürlərin hər hansı ad altında birlik yaratmaları, yaxud  “vahid namizəd” məsələsi ətrafında  baş sındırmaları ilə yadda qalır. 2013-cu ildə onların xarici himayədarlarının sifarişi əsasında  həyata keçirdikləri “Rüstəm İbrahimbəyov”  ssenarisinin hansı sonluqla başa çatdığı məlumdur. Xatırlasaq,  “Milli Şura”nı yaradanda onu müxalifətin “20 ildə ən böyük birliyi” kimi ictimai fikrə təqdim edib, hətta xarici diqqətin bu quruma böyük olduğunu qeyd edərək, “birliyin” xarici sifariş olduğunu ört-basdır etmək üçün dəridən-qabıqdan çıxdılar. Amma hər zaman yazımızın əsas ideyasını təşkil edən bir fikri yenə də qeyd etməyi özümüzə borc bilirik ki, hadisələrə ən böyük dəyəri zaman özü verdi. Bu birliyin Moskva layihəsi olduğu çox keçmədi ki, açıqlandı.

Qurumun “fədakar” sədrinin ( Rüstəm İbrahimbəyovun) ilk gündən hansı ölkəyə deyirsən böyük sevinc hissi ilə üz tutması, amma Azərbaycan adı gələndə müxtəlif bəhanələrlə yayınmağa çalışması  müxtəlif versiyaların yaranmasına rəvac verdi. “Yalançını mənzilinədək qovarlar”  deyiminə uyğun olaraq   irəliləyən günlərdə  Rüstəm  İbrahimbəyovun yalanları   üzə çıxdı.  “Dostlarım Bakıya  gəlişimi hələ  istəmir” söyləyən kinorejissor   özlərinə “sirr”, ictimaiyyətə bəlli olan bir çox məqamlara aydınlıq gətirdi. İlk gündən düzgün seçilməyən yol,  məqsədin, məramın  açıqlanmaması sonrakı proseslərə kölgə saldı, qaranlıq məqamlara yol açdı. Atalar əbəs yerə deməyiblər ki, örtülü bazar dostluğu pozar. Müxalif ünsürlərin bu gün ictimaiyyət üçün  sirr saxlamaq istədikləri olaylar onsuz da hadisələrin gedişi  zamanı  elə özlərinin dilindən açıqlanır. Düşərgə təmsilçilərinin “Milli Şura”, həmin dövrdə müxalifətin guya  vahid namizədi R.İbrahimbəyov haqqında söylədiklərini yada salmaq kifayətdir. Növbəti mərhələdə  vahid namizədlik   Cəmil Həsənliyə qismət oldu.

Bunları xatırlamaqda məqsədimiz dağıdıcıların yeni “Rüstəm İbrahimbəyov” ssenarisindən gözləntilərinin sabun köpüyündən başqa bir şey olmadığını qeyd etməkdir. Sosial baza problemini yaşayan bu ünsürlərin ölkədə keçirilən bütün seçkilərdən məglubiyyətlə çıxmaları qaçılmazdır. Amma siyasi savadsızlıqları  bu məqamda da özünü qabarıq şəkildə göstərir ki, xalqa deyil, xarici dayılarına arxalanır, onlar üçün parlamentdə yer alınacağını düşünürlər. Xatırlasaq K.Smit hər zaman  əli kərimliləri  belə aldadıb. Yaxın dostları kimi tanınan  A.Qross bu ünsürlərə 20-25 yerə söz verdiyi halda K.Smit bir qədər də irəli gedib 40 yerdən danışıb. Bu yalanlara uyan əli kərimlilər xaricdən gələn sifarişləri yerinə yetirmək üçün canlarını fəda ediblər. Azərbaycanın demokratik inkişafının aşağı səviyyədə olmasını iddia edən əli kərimlilər, qrosslar, smitlər unudurlar ki, belə düşüncələri ilə demokratik prinsipləri pozur, demokratiya anlayışından xəbərsiz olduqlarını təsdiqləyirlər. Parlamentdə yerlər alınmır, xalqın iradəsi əsasında qazanılır.

Parlament seçkilərini prezident seçkiləri ilə səhv salan dağıdıcı ünsürlərə bu xatırlatmanı da edirik ki,  seçkilərin nəticələri xalqın iradəsi əsasında müəyyənləşdirilir. “Rüstəm İbrahimbəyov” ssenarilərinin hansı tərkibdə olmasından asılı olmayaraq,  xalq bu ünsürlərə çoxdan “yox” deyib. Daim vurğulandığı kimi, onların siyasi meydanları  iqtidarın gördüyü işlərin fonunda daralıb. Xarici dairələrin maraqlarının ifadəçisi olmaqdan məmnunluq hissi keçirən dağıdıcıların  xalqdan bu və ya digər şəkildə  dəstək gözləməsi mənəviyyatsızlıqdır.

Yeganə Əliyeva, “İki sahil”